Μπράβο σ’ εκείνη που κατάφερε να φύγει

Στις σχέσεις όλα ξεκινούν με τις καλύτερες προοπτικές. Οι προσδοκίες είναι στα ύψη, οι ελπίδες χορεύουν συρτό με τα όνειρα και εν ολίγοις, η κρίση είναι θολή από τον ενθουσιασμό ή από τον έρωτα. Το αποτέλεσμα; Να παραβλέπεις στοιχεία που αργότερα θα γίνουν θέμα ατελείωτων συζητήσεων -φυσικά όχι με τον ενδιαφερόμενο- με στόχο την εύρεση λύσης για την επιδιόρθωση της υποτιθέμενης βλάβης.

Μέχρι εδώ, ας πούμε πως τα πράγματα έχουν πάρει τη συνήθη πορεία εξέλιξης των πραγμάτων. Εξάλλου τι είναι ένας, δύο, άντε και τρεις μικρο-τσακωμοί για το καπάκι της λεκάνης που αρνείται επίμονα να επανατοποθετηθεί σε οριζόντια θέση;

Όλα όσα όμως γνωρίζεις ή θεωρείς δεδομένα, μπορούν να ανατραπούν μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου βλέπεις, είναι αβυσσαλέος και ορισμένες συμπεριφορές, οι πιο ειδεχθείς και αποτρόπαιες, εκδηλώνονται όταν οι δεσμοί έχουν πολύ καλά εδραιωθεί. Έτσι ξαφνικά.

Τίποτα δε θα μπορούσε να σε έχει προετοιμάσει για τη στιγμή που τα χέρια -αχ εκείνα τα χέρια- εκείνου που αποκαλούσες άνθρωπό σου, θα έπαυαν να είναι η πηγή της ευτυχίας σου. Τι κι αν τα σημάδια που άφηναν πάνω στο σώμα σου έμαθες να τα καμουφλάρεις, καμία πούδρα στον κόσμο δεν μπορούσε να καλύψει το θρυμμάτισμα της ψυχής σου.

Εσύ όμως δε βούλιαξες στην αδράνεια. Πέταξες τη θηλιά από το λαιμό σου κι απεγκλωβίστηκες. Κι αντί να σε θαυμάσουν, αντί να σε επικροτήσουν που έδωσες τέλος στον εφιάλτη σου, σε έκαναν να ντραπείς.

Επειδή σου συνέβη. Επειδή δήθεν το προκάλεσες εσύ. Επειδή στην τελική ήταν δική σου επιλογή και όφειλες να γνωρίζεις – εσύ και η Πυθία, το ίδιο και το αυτό.

Φτάνει όμως. Φτάνει με τη μάστιγα της κοινωνίας που αδυνατεί να δείξει το παραμικρό ίχνος ενσυναίσθησης. Που για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μη τυχόν και λερωθεί η φαινομενικά τέλεια πλασμένη εικόνα που αντανακλά προς τα έξω επιρρίπτει ευθύνες εκεί όπου δεν ανήκουν.

Κάθε άγγιγμα που προκαλεί αρνητικά συναισθήματα και πόσο μάλλον πόνο, είναι πέρα από κάθε επιτρεπτό όριο. Και αναντιρρήτως δεν ευθύνεται ο αποδέκτης. Όλοι έχουμε νεύρα. Αυτό δε μας δίνει κανένα απολύτως δικαίωμα να τα διοχετεύσουμε με έκφυλο τρόπο πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο ον.

Εσύ λοιπόν, ως αποδέκτρια, είχες απλά την ατυχία να βιώσεις το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης και δε χρωστάς σε κανέναν καμία απολύτως εξήγηση. Πώς εξάλλου να περιγράψεις ότι μέσα σε μία στιγμή, εκείνη που αντίκρισες το έκτρωμα να κατευθύνεται με μίσος καταπάνω σου, πάγωσε όλο σου το είναι;

Η τάση να κατακρίνουμε όσα αδυνατούμε να κατανοήσουμε είναι γεγονός. Καθόσον μιλάμε για περίπλοκες και σύνθετες καταστάσεις, οι λεπτομέρειες καθεμιάς ξεχωριστά είναι ήσσονος σημασίας. Κοινός παρονομαστής όμως είναι εκείνη. Την ξέρεις. Είναι η κολλητή σου, η γειτόνισσά σου ή κάποια από το στενό σου περιβάλλον.

Είχε τα κότσια και πήγε κόντρα στα απομεινάρια μιας εποχής που ήθελε τη γυναίκα υπόδουλη και φιμωμένη. Αρνήθηκε να θυματοποιήσει τον εαυτό της και όρθωσε το ανάστημά της. Ναι, εκείνο το μικροκαμωμένο ανάστημα που δεν είχε καμία ελπίδα, προτίμησε μια ζωή μισή παρά τον αργό θάνατο που συντελούνταν μέσα της σε κάθε άσπονδο χτύπημα.

Και ξέρεις; Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να νιώθεις ταυτόχρονα αγάπη και αποστροφή για έναν άνθρωπο. Η σύμπτυξη αυτή των δύο άκρων δημιουργεί μία σύγχυση εξαιρετικά ισχυρή και εξαιρετικά επικίνδυνη. Εχθρός σου στην προκειμένη δεν είναι κανείς άλλος παρά ο ίδιος σου ο εαυτός γι’ αυτό εσύ και μόνο καλείσαι να επιλέξεις προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά.

Εκείνη τα κατάφερε. Το έδειξε η νεκροψία της αγάπης. Την έστειλε η ίδια πακέτο στον αγύριστο μαζί με αναμνήσεις, στιγμές και τσακισμένα όνειρα.

Λύγισε κι έσπασε όμως δεν επέτρεψε σε κανέναν να το δει. Στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και διεκδίκησε το μόνο δυνατό χαρτί. Την ελευθερία της.

Την ξέρεις. Και τώρα αντιλαμβάνεσαι το σθένος και τη δύναμή της.

Μην κάνεις στερεοτυπικές ερωτήσεις του τύπου «πώς το επέτρεψες να σου συμβεί αυτό;» γιατί πολύ απλά δεν το επέτρεψε, της συνέβη και το αντιμετώπισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το δικό της.

Θαύμασέ τη λοιπόν. Γιατί μόνο αυτό της αξίζει.

Γιατί κατόρθωσε να είναι σήμερα υπόλογη μόνον απέναντι στον εαυτό της.

Γιατί όταν βραδιάζει, γέρνει κι αγκαλιάζει το μόνο που μπόρεσε να σώσει.

Την αξιοπρέπειά της.

(της Κωνσταντίνας Αρβανίτη)

 

Advertisements