Αλτρουισμός

Υπάρχει μια παλιά ιστορία ενός ραβίνου που συνομιλούσε με τον Θεό για τον Παράδεισο και την Κόλαση.

Θα σου δείξω την Κόλαση”, είπε ο Θεός και οδήγησε τον ραβίνο σε ένα δωμάτιο, όπου βρισκόταν μια ομάδα ανθρώπων πεινασμένων και απελπισμένων που κάθονταν γύρω από ένα μεγάλο κυκλικό τραπέζι. Στο κέντρο του τραπεζιού ήταν ακουμπισμένη μια τεράστια κατσαρόλα με κοκκινιστό που έφτανε και περίσσευε για όλους.

Η μυρωδιά του κοκκινιστού ήταν υπέροχη και έκανε το στόμα του ραβίνου να γεμίσει σάλιο. Κι όμως κανείς δεν έτρωγε. Κάθε συνδαιτυμόνας κρατούσε ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι – αρκετά μακρύ για να φτάσει την κατσαρόλα και να γεμίσει μια κουταλιά κοκκινιστό, αλλά υπερβολικά μακρύ για να βάλει το φαΐ στο στόμα του.

Ο ραβίνος είδε ότι το βάσανο τους ήταν πράγματι φοβερό κι έσκυψε το κεφάλι με συμπόνια.

Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο”, είπε ο Κύριος και μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, ίδιο με το πρώτο – το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, η ίδια τεράστια κατσαρόλα κοκκινιστό, τα ίδια κουτάλια με μακρύ χέρι.

Κι όμως εδώ η ατμόσφαιρα ήταν χαρούμενη: όλοι φαίνονταν καλοταϊσμένοι, καλοθρεμμένοι και ζωηροί.

Ο ραβίνος δεν καταλάβαινε τίποτα και κοίταξε τον Κύριο.

Είναι απλό”, είπε ο Κύριος, “αλλά χρειάζεται κάποια επιδεξιότητα. Βλέπεις, οι άνθρωποι σ’ αυτό το δωμάτιο έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον”.

Αυτή η “επιδεξιότητα” ή η απουσία της είναι που μπορεί να μετατρέψει την ζωή στις ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά και σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης, σε Κόλαση ή σε Παράδεισο…

Σημ: Στην εικόνα είναι ο πίνακας “Αλτρουισμός” του Gordana Elliott.

Advertisements