Πότε έγινες 18;

Δίνεις πανελλήνιες. Πότε έφτασες 18; Εγώ νιώθω ακόμα τις μικρές πρώτες ανάσες σου στο στήθος μου.

Σαν χθες διεκδικούσες την προσοχή τραβώντας μου τα μαλλιά, γελώντας με την ξαφνιασμένη αντίδρασή μου.

Μου έλεγες άραγε από τότε: «Εγώ είμαι εδώ, από τώρα και στο εξής θα είμαι ό,τι πιο σημαντικό στον κόσμο σου»;

Πώς το ήξερες μια σταλιά μωρό; Νιώθω ακόμα το χέρι σου να με σφίγγει, την πεισμωμένη άρνησή σου να διαβείς τη μεγάλη πόρτα του σχολείου και εγώ στα γόνατα να προσπαθώ να σε καθησυχάσω«Εκεί μέσα σε περιμένει ένας συναρπαστικός κόσμος».

Τον βρήκες ποτέΉ μήπως σε πλάνεψα μέσα στη δική μου πλάνη;

Ηθελα να περνάς καλά, να είσαι χαρούμενος, να γνωρίσεις όσα δεν γνώρισα(;).

Σταθήκαμε μαζί σε πολλές πόρτες: μπάσκετ, ποδόσφαιρο, ωδείο, αγγλικά, καράτε, σκάκι. Βρήκες τη χαρά εκεί;

Αλλοτε σε έβλεπα χαρούμενο να οργώνεις γήπεδα κι άλλοτε ένιωθα πως το μόνο που ήθελες πραγματικά ήταν να τα παρατήσεις όλα.

Σε πίεσα, με πίεσες. Προχωρήσαμε. Κάποια απ’ αυτά τα αγαπάς ακόμα, κάποια δεν θες ούτε να τα βλέπεις.

Αργότερα πέρναγες τις πόρτες μόνος σου. Μου πήρε καιρό να το συνηθίσω, σ’ το ομολογώ.

Το καταλάβαινες, αλλά δεν το παραδέχτηκα ποτέ.

Κι ας έλεγε ο Ντόκτορ Σποκ -όχι αυτός του «Σταρ Τρεκ», που πίστευες μικρός πως ήταν σύμβουλός μου, ο άλλος, που έγραψε το διάσημο βιβλίο διαπαιδαγώγησης- να στρώσω τον δρόμο που θα σε βοηθήσει να γίνεις ανεξάρτητος, δυνατός.

Τον έστρωσαΕγώ ακόμα στρώνω το κρεβάτι σου.

Πάει καιρός τώρα που δεν σε ρωτώ τι ώρα θα γυρίσεις το βράδυ, δεν σου λέω να μην πίνεις, να μην καπνίζεις.

Οι ειδικοί λένε να μη σου λέω «να προσέχεις». Μόνο «να περάσεις καλά».

Δεν τους ακούω πάντα. Δεν σ’ το λέω δυνατά, το ψιθυρίζω: να προσέχεις εκεί έξω. Τι; Ούτε κι εγώ ξέρω ακριβώς.

Θέλω να απολαύσεις τη ζωή μέχρι το μεδούλι, να μην κοιτάς καχύποπτα τους ανθρώπους, να χορεύεις αυτά τα απαίσια τραγούδια που σ’ αρέσουν και «γκρεμίζουν» το σπίτι, να μιλάς παθιασμένα για τα γιαπωνέζικα κόμικς (που δεν ξέρω τι τους βρίσκεις!).

Μα, ένα ακαθόριστο μαύρο σύννεφο σκέψεων σκεπάζει το κεφάλι μου κάθε φορά που δεν απαντάς στο τηλέφωνο και καταλήγω να σου φωνάζω.

Εφτασες 18 και δίνεις πανελλήνιες. Θα τελειώσουν σύντομα, μη σε νοιάζει. Εγώ θέλω μόνο να είσαι καλά… (και να προσέχεις).

Συντάκτης: Κυριακή Μπεϊόγλου

Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/pote-egines-18

Advertisements